Hoe sta jij tegenover donorschap?

Als klachtbehandelaar krijg ik dagelijks veel persoonlijke verhalen te horen. En soms zit daar 1 tussen die in mijn hoofd blijft hangen. Of die mij laat nadenken over lastige dilemma’s.

Ik sprak een vader van een 6 maanden oud meisje. Ze was direct na haar geboorte in een ziekenhuis opgenomen met een ernstige aangeboren leverafwijking. Een 1e operatie had niet het gewenste effect. Haar enige kans was een levertransplantatie. Vader en ik spraken elkaar over de vergoeding van bezoek- en verblijfkosten, maar het onderwerp donorschap kwam natuurlijk ook ter sprake.

Vader legde mij uit dat volwassenen bij leven een stuk van hun lever kunnen doneren. En dat de lever dan weer aangroeit. Ik vond dat wonderlijk en geweldig om te horen. Oké, het groeit niet snel weer aan. En het is een ingrijpende operatie om te ondergaan. Maar je kan er een klein kindje mee redden. Stel dat je, net als deze vader, je dochter ziet lijden in een ziekenhuisbedje, zou je dan ook niet een stuk van lever willen afstaan? Of voor een nichtje? Neefje? Een kind van een goede vriend of vriendin? Of zou je het zelfs voor een vreemde doen?

De ouders van dit meisje waren helaas niet geschikt als donor. Dus moesten ze op zoek naar een andere donor. Die zoektocht leverde hen veel hartverwarmende reacties op. En veel mensen die zich spontaan aanmeldden als potentiële donor. Maar het leverde hen ook iets anders op: het besef dat er veel te weinig geregistreerde donoren zijn in Nederland.

Op mijn 18e heb ik mij laten registreren als donor. Ik ontving een brief waarin stond dat ik dat kon doen. Ik had geen bezwaar. Wat moet ik met die organen als ik dood ben? Ik ontving een registratiepas, stak die in mijn portemonnee en dacht er verder niet meer over na. Af en toe komt het ter sprake en dan verbaast het mij als ik hoor dat iemand geen donor is. Uit principiële overwegingen: oké. Daar wil ik verder niet aankomen, iemand heeft het recht ervoor te kiezen geen donor te zijn. Maar ik hoor ook wel eens van mensen dat ze zich ‘gewoon’ nooit hebben geregistreerd. Het kwam er niet van, geen tijd, vergeten. Ook wel begrijpelijk, want zo’n brief vergeet je gemakkelijk. Helemaal als je 18 bent!

Door de gesprekken met de vader van het meisje, ben ik me meer bewust van dit onderwerp. En ben ik ook benieuwd hoe onze forumleden daarover denken. Ben je wel of geen donor? Was dat een bewuste keuze? En heeft een verhaal zoals hierboven daar invloed op?

Update: op de dag dat ik dit topic postte, las ik ook dat het meisje inmiddels een transplantatie heeft gehad. Ze maakt het naar omstandigheden goed!

Bovenliggend
  • Offline

    Vorige week was het de donorweek van 2017. 

    Zelf heb ik ook zien gebeuren hoe een donor iemand z'n leven kan redden. Het onderwerp donorschap is daarom de laatste tijd ook veel besproken in mijn omgeving. Ik kan jullie wel vertellen dat er een aantal nieuwe donors bij zijn gekomen hierdoor. Bewustwording, ervaringsverhalen en het gesprek hierover voeren helpt zeker! Daarom hier ook een linkje naar de verhalen pagina van de Nederlandse transplantatie stichting. 

    Heb jij al een keuze gemaakt? 
    Of heb je misschien zelf verhalen om hier te delen? 

Reageren
  • Offline

    Vorige week was het de donorweek van 2017. 

    Zelf heb ik ook zien gebeuren hoe een donor iemand z'n leven kan redden. Het onderwerp donorschap is daarom de laatste tijd ook veel besproken in mijn omgeving. Ik kan jullie wel vertellen dat er een aantal nieuwe donors bij zijn gekomen hierdoor. Bewustwording, ervaringsverhalen en het gesprek hierover voeren helpt zeker! Daarom hier ook een linkje naar de verhalen pagina van de Nederlandse transplantatie stichting. 

    Heb jij al een keuze gemaakt? 
    Of heb je misschien zelf verhalen om hier te delen? 

Onderliggend
  • Offline als antwoord op Eva:

    Ik denk altijd van je zult maar op zo lijst staan denk ik altijd.

    En als ik dood ben kan van wat wat nog bruikbaar is toch nog iemand blij maken.

  • Offline als antwoord op ninn:

    Interessante reacties! Ik vind het zelf een lastig onderwerp merk ik. Ik herken ergens de gedachte van . Maar ook die van Want wat als je zelf in de situatie zit dat je een orgaan nodig hebt om verder te kunnen leven..

    Ik heb afgelopen jaar zelf een intens verdrietig verlies moeten meemaken. Hier had orgaandonatie helaas niks aan kunnen veranderen. Maar als dat wel zo zou zijn, had ik gehoopt dat er voldoende mensen waren die hun organen ter beschikking stellen. Ik heb daarom besloten om absoluut donor te zijn!

    , ik sprak zojuist over jouw reactie met mijn collega . Hij verstuurde mij de volgende link die ik echt met heel veel interesse heb gelezen: https://www.volkskrant.nl/wetenschap/een-orgaandonatie-van-minuut-tot-minuut-dit-gebeurt-er-met-je-lichaam-als-je-ja-zegt~b1acb719/?referer=https://www.google.com/ 

    Niet om je gedachte te veranderen.. maar wel om misschien eens te lezen hoe zo'n proces gaat. In vond het heel indrukwekkend.