Huidkanker: rem de epidemie!

5a152106-bba4-4cf6-8309-e89e1bc74c0d.png
Marco van Coevorden is sinds 2006 dermatoloog in Gelre ziekenhuizen, locatie Apeldoorn. Hij is gepromoveerd op de behandeling van handeczeem en kwaliteit van leven. Binnen de algemene praktijk zijn zijn aandachtsgebieden huidkanker, overmatig zweten, spataderen en cosmetiek. Hij is getrouwd en heeft twee jonge kinderen.

Als dermatoloog vind ik natuurlijk dat ik geen mooier vak had kunnen kiezen. Het doet me dan ook goed dat er steeds meer aandacht is voor huidproblemen. Je ziet het in de tijdschriften en op televisie. Er is zelfs een nationale huidkankerdag en hebben melanomen zelfs een eigen maand (mei melanoommaand) en dag (maandag melanoomdag).

Lijkt je deze aandacht voor huidkanker overdreven, kijk dan eens naar de cijfers. Toen mijn voorganger begin jaren 70 zijn praktijk begon, was huidkanker betrekkelijk zeldzaam. Het betrof dan bijna alleen ouderen die veel buiten gewerkt hadden, zoals op het land. De enkele mensen met huidkanker waren zó speciaal dat ze veelal naar een academisch ziekenhuis moesten. Daar orakelde de professor dan over hun huidkanker, terwijl de dermatologen in opleiding dachten dat ze dat later nooit meer zouden zien. Fast forward naar vandaag en we hebben te maken met een ‘huidkankerepidemie’, waarbij 1 op de 5 Nederlanders ooit in hun leven huidkanker krijgt. Het zijn nu alleen niet meer de oudere landbouwers zoals toen, maar (bijna) een dwarsdoorsnee van de bevolking van dertigers tot aan hoog bejaarden.

Neem een willekeurig spreekuur van mij, zoals vanochtend. Om 8 uur begon het telefonisch spreekuur. Vier van de vijf mensen die ik belde over de uitslag van het biopt (klein stukje afgenomen huid) hadden huidkanker. Gelukkig was het bij allen een basaalcelcarcinoom, de minst ernstige vorm van huidkanker waar je vanuit mag gaan dat het nooit uitzaait en altijd aan het oppervlak blijft. Ze kregen allemaal een afspraak om het operatief te laten weghalen. Vanaf half 9 was het spreekuur waar ik een combinatie van nieuwe patiënten zie, die zijn verwezen door huisarts of een andere specialist, en controlepatiënten. Iets meer dan de helft van de mensen kwam met huidkanker of een voorstadium ervan. Natuurlijk veel gesproken over de zon en zonnebank. Tussendoor kreeg ik een berichtje van de secretaresse of ik nog iemand wilde bellen die zich veel zorgen maakt over een plekje dat ik had weggehaald. Het zou namelijk een melanoom kunnen zijn. Tot slot vanaf half 11 tot de lunch operatietijd. Alleen maar mensen met huidkanker.

Natuurlijk is de toename in huidkanker vooral een gevolg van de zon. We hebben meer vrije tijd dan een halve eeuw geleden en die vrije tijd brengen we vaker in de zon door. Dat houden we jaren vol en pas na tien tot dertig jaar lopen we tegen de problemen aan. En smeerden we ons vroeger eigenlijk niet te weinig in met zonnebrandcrème? Daarnaast geven zonnebanken UV-straling af, wat er voor zorgt dat je bruin wordt, maar ook je kansen op huidkanker vergroot. Tot slot is er nog één belangrijke reden: iedereen, inclusief dermatologen en huisartsen, is zich veel bewuster geworden van huidkanker. We gaan vaker naar de huisarts als een plekje verandert, bloedt of er anderszins gek uitziet. Wat vroeger dus onontdekt bleef, komt nu wel bij de dokter. De huisarts is alerter op huidkanker en stuurt eerder door naar de dermatoloog die op zijn beurt veel ervaring heeft gekregen in het stellen van de diagnose en de behandeling. Daarin is gelukkig dus wel veel verbeterd ten opzichte van vroeger. Er mogen dan ook nog veel nationale huidkankerdagen komen.