Ziekenhuisopname en het grote belang van kunnen verzekeren voor eenpersoonskamer.

Ik wil een noodkreet plaatsen nav mijn ziekenhuisopname vorige week die erg traumatisch is geweest .

Door de Coronadrukte was het allereerst héel erg moeilijk (te moeilijk als je al zo ziek bent en het alleen moet regelen) om artsen te bewegen naar mij te komen (ik lag al zes dagen zonder slaap met pijn ,ben iemand die altijd het eerst zelf aankijkt en alles zelf probeert op te lossen dus als ik hulp vraag is het menens) Ik heb drie artsen thuis gehad ,eerst mijn eigen huisartse met veel moeite (de dokter komt niet voor wat maagklachten,morgen telefonisch consult.....) na "consult" toch maar gekomen,door een leerling onderzocht en conclusie ; maagzuurremmers...die zouden niet helpen voor de pijn ,maar toch even aankijken (weekend) en maandag maar bellen als het niet zou helpen. Ik had al 6 nachten niet geslapen en de remmers deden inderdaad niks voor de pijn. Ik hield het niet meer vol dus ; huisartsenpost. De triage probeerde me daarheen te krijgen (ik woon drie hoog en ben alleenstaand) en gaf toen als advies maar 4000 mg paracetamol per dag te nemen. De volgende dag had ik nog steeds pijn ,en ineens steken opzij erbij. Er was weer veel druk dat ik moest komen (u bent toch nog jong ,u kunt echt wel hierheen komen....) er kwam toch maar een artse en wederom door een leerling onderzocht,met als conclusie dat de dikke darm nu meedeed en een sterkere maagzuur remmer..Volgende dag naast pijn ineens een afwijkende kleur urine,weer gebeld en goddank kreeg ik een empathische artse aan de lijn die aan mn stem meteen hoorde dat ik niet kon komen,ze kwam snel ,onderzocht me zelf ,urine was niet o.k. en toen ze me omhoog zag vliegen toen ze mn zij aanraakte heeft ze een ziekenhuis gebeld omdat ze zei; u bent erg ziek,ik kan niet beoordelen wat er is omdat daar diverse organen zitten en Corona of geen Corona ,u heeft recht op goeie zorg. Toen naar het ziekenhuis vervoerd,het is daar nu enorm druk en hectisch. Mn zusje was er gelukkig snel want het was vreselijk ,als je zo ziek en zwak bent om steeds bij elk nieuw gezicht (en dat waren er veel,artsen van diverse afdelingen,verpleging, leerling artsen..) het hele verhaal opnieuw te moeten doen. Na een buikecho wees het naar een ontstoken galblaas en ik werd opgenomen,kreeg een infuus en toen begon de ellende van onrust . Ik had al zes nachten niet geslapen en daar zouden er nog 6 bijkomen. Ik ben vaak verplaatst en er was overal nieuwe onrust. Ik kan niet slapen met geluid om me heen van gesprekken etc. en hun antwoord was vooral veel medicatie als oxazepam,temazepam ,maar ondanks de sterkste oordoppen in en die medicatie kwam geluid er gewoon doorheen en raakte ik steeds verzwakter en verkrampter van de hevige stress,en steeg mn bloeddruk naar grote hoogtes. Pas als ik in crisis kwam met bloeddruk werd ik snachts naar een rustig plekje gereden met bed,maar de volgende dag moest ik dan weer verplaatst naar een nieuwe plek vol onrust en lawaai. Ik ben drie keer in crisis geraakt en de behandeling sloeg niet genoeg aan (ik weet zeker dat de hevige stress en verkramping van paniek en wanhoop daar alles mee te maken had want als ik even alleen werd gelegd daalde de bloeddruk weer en verdween de verkramping. ) Doordat de behandeling niet leek aan te slaan kreeg ik een grof onderzoek omdat er wel een steentje in de galwegen moest zitten dat er niets veranderde ,dus een ERCP. Dat was afschuwelijk en..geen steentje aangetroffen. Door de anesthesie raakte ik nog verder vervreemd van mezelf en mn lijf en een ongeduldige nachtzuster had me voor pijn een paardemiddel gegeven zonder dat ik wist dat dit zo heftig was; oxycodon (2 x zo sterk als morfine !) ik dacht dat ze me een trapje sterker dan paracetamol had gegeven . Ik werd weer even alleen gelegd ,maar daarna weer een nieuwe afdeling bij een man op de kamer die al opknapte en de hele dag ging praten met verpleging ,zn dochter ,videobellen, zelfs nadat ik savonds half twaalf net een temazepam had gekregen ging hij op speaker bellen om half 12 met mensen..Ik hield het niet meer vol en werd weer gereden naar een rustigere kamer. Daar zakte de bloeddruk weer ,maar de paniek was groot en mn vertrouwen inmiddels nul. Gelukkig daalde de waardes genoeg dat ik naar huis mocht ,maar het was een week in de hel voor mij. Ik wil even noemen dat er ook engelen van verpleegsters waren ,die me echt zagen ,ook als mens en naar gaten in de protocollen zochten om me te helpen. Doordat het ziekenhuis nu bomvol Corona ligt (mensen draag ajb een mondkapje en hou afstand ,want niet alleen Corona,maar alle patiënten zijn nu de dupe van deze enorme druk op de zorg) komt verpleging nauwelijks toe aan eigen eten ,toiletbezoek of de zorg en aandacht die ze vanuit hun hart zouden willen geven. De Corona patiënten liggen op de ic en op de afdelingen in sluiskamers ,en echt niet alleen tachtigjarigen ,het is heel naar en daardoor verbijsterend als ik hoor dat sommigen nog steeds blijven delen dat het een complot is, dat het maar een griepje is, dat het meevalt ,dat zorgers in teststraten worden uitgescholden en en belaagd ,aangestuurd door mensen op social media die echt niet weten waar ze over praten en niet zien hoe zieken de dupe zijn van deze tweede golf en hoe de zorg een derde golf niet meer aan zal kunnen. Nu mijn grootste klacht en afschuw; het protocol is nu zo dat eenpersoonskamer alleen zijn voor somatische nood als ernstig somatische zieken en zeer besmettelijken. Als ik op een eenpersoonskamer werd gelegd was dit echter vaak een plek die pas zou moeten leegkomen na twee noodopnames wat niet vaak voorkomt. Ik had al bij de intake aangegeven dat ik al lang lijdt aan angst en paniekaanvallen en slapeloosheid en dat alleen kunnen zijn een eerste behoefte is om te kunnen herstellen of alles aan te kunnen,maar dat wordt niet meegewogen of serieus genomen tot de crisis meetbaar was in de bloeddruk,en die diverse crises hebben mn lijf en geest enorme klappen bezorgd waarvan ik lange tijd zal moeten herstellen,ook weet ik zeker dat als ik alleen had kunnen liggen de behandeling eerder aangeslagen was ,duur onderzoek en langer verblijf niet nodig waren geweest en dus ook een besparing aan kosten waren geweest. Ik vind het vreselijk dat ik me bij Zilveren Kruis niet kan verzekeren voor een eenpersoonskamer in een ziekenhuis (mijn gevoel is wanhoop; liever dood dan ooit nog dit te moeten meemaken) ,en dat dit als een soort luxe gezien wordt. De verzekeringen die er bij anderen bestaan spreken over comfort en luxe, een krant en tv....als ik zo ziek ben heb ik totaal geen behoefte aan luxe,ik hoef geen krant of tv of....ik wil enkel een plekje alleen (en empathie en geduldige uitleg) ,al lig ik in een washok ,het maakt me niks uit ,als ik maar alleen lig zonder lawaai (gesprekken) om me heen. Ik hoef geen adviezen hoe ik hiermee om zou moeten /kunnen gaan of discussie ,ik wil dit gewoon vertellen als noodkreet om het mogelijk te maken je bij te verzekeren voor een eenpersoonsplek ,niet voor de  luxe ,maar als dringende behoefte en voorwaarde om een opname te kunnen doorstaan zonder heftige trauma's erbij en gezondheids schade (als een behandeling niet genoeg aanslaat komen er steeds grove interventies bij en veel heftige medicatie) Het belang van (nacht) rust wordt totaal onderschat en niet serieus genomen. Doe hier ajb iets mee ,Zilveren Kruis PrayPrayCryPray

  • Offline

    Goedemiddag,

    Het is inderdaad een traumatische ervaring wat je hebt meegemaakt vorige week en laten we hopen dat je dit niet meer meemaakt.
    Ik hoop dat het nu wat beter met je gaat.

    De meeste ziekenhuizen in Nederland hebben een-, twee- en vierpersoonskamers, waarbij het merendeel vierpersoonskamer is. De aanwezigheid met meerdere patiënten in een kamer kan zeker je rust verstoren waardoor het herstel langer kan duren. Kamers waarbij je alleen ligt worden over het algemeen alleen gebruikt wanneer dit medisch noodzakelijk is en de ruimte er ook is in het ziekenhuis. Door corona zitten ziekenhuizen inderdaad vol en niet alleen corona patiënten zijn hier de dupe van.

    Vroeger was het inderdaad mogelijk om tegen bijbetaling een eenpersoonskamer te 'reserveren'. Dat is nu niet meer mogelijk bij ons. Je betaalde dan dan een zogeheten klassentoeslag. Het recht op een kamer alleen kon je dan alleen ontzegd worden in medische noodgevallen waarbij de kamer benut moest worden voor een ernstig zieke patiënt. Dit klassensysteem in deze vorm is in 2006 bij wet afgeschaft en kun je ook niet als extra pakket
    afsluiten bij ons. Het spijt me dat ik geen ander bericht voor je heb.

    Groeten,

    Mouniim

  • Offline

    Goedenavond Caro,

    Wat een vervelende situatie. Ik hoop dat je weer op de goede weg bent. Veel verzekeraars hebben de 'luxe verpleging' niet meer in hun pakket zitten. Ik weet dat de nationale Nederlanden dit afgelopen jaar nog heeft aangeboden maar weet niet of ze dit in 2021 nog zullen doen.

    Je kunt je voorstellen dat in deze tijd ook bij Nationale Nederlanden hier ook niet aan voldaan kan worden. Wel krijg je hier dan een compensatie per dag voor .

    Ik hoop echter dat je voorlopig niet meer in het ziekenhuis hoeft te worden opgenomen.

  • Offline als antwoord op mouniim:

    Het gaat nog steeds erg slecht met me ,ik ben nog steeds erg ziek en ik mocht alleen naar huis omdat ik van het infuus af kon en de waarden zodanig waren dat het verantwoord was en het ziekenhuis voor mij geen goeie plek was voor herstel,maar de galblaas moet nog minimaal 6 weken herstellen,daarnaast ben ik getraumatiseerd en nog erg in paniek en knap ik niet op.Als het weer gebeurt moet ik nl weer terug ,en dat ga ik niet redden.  Ik heb net zn.nl gemailed ,maar die zeggen dat het aan de verzekeraars is om hier iets mee te doen dus ik doe weer een dringend beroep op jullie er iets mee te doen ,dit aan te kaarten ,dit is mijn mail aan zn .nl ;

    Beste zn.nl,
    Ik schrijf u een noodkreet nav mijn recente ziekenhuisopname die voor mij diep traumatisch is geweest.
    Ik lees online dat jullie o.a. van mening zijn dat de behoefte aan eenpersoonskamers afneemt omdat opnames zo kort mogelijk worden gehouden. 
    Ook lees ik bij verzekeraars dat het als een luxe wordt gezien en als verzekering ook een comfort polis heet (waarin naast eenpersoonskamer ook luxe als krant tv e.d wordt genoemd)
    Voor mij is alleen kunnen liggen geen luxe ,maar een noodzaak,ik hoef dan ook geen tv ,krant ,eigen douche etc ,enkel een plek alleen. 
    Ik heb al heel lang ptss gerelateerde moeite met slapen en angst en paniek aanvallen en kan alleen slapen als ik alleen ben en de ruimte stil is (vooral zonder gepraat). Vóor mijn opname had ik al 6 nachten met pijn en zonder slaap thuis geleden,omdat het ook erg moeilijk was artsen te bewegen naar mij toe te komen (eerst mijn huisartse en daarna de huisartsenpost in het weekend) Gelukkig was de derde artse empathisch,hoorde aan mijn stem dat ik erg ziek was,en kwam snel ,onderzocht mij zelf (ipv de assistentes/leerlingen bij de twee andere)  , en stuurde me naar het ziekenhuis omdat op de plek van pijn meerdere organen zitten en ze niet wilde gokken wat het zou zijn,waar een ontstoken galblaas werd geconstateerd waarmee je inderdaad moet worden opgenomen en aan een infuus moet.
    Daar werd het al snel een hel van onrust ,lawaai ,zware medicatie ,heftig onderzoek ,anesthesie en nog eens 7 nachten niet slapen (ik heb er een week moeten blijven) ,met veel verplaatsingen. Ik had hele sterke oordoppen mee ,maar als er in de ruimte wordt gepraat gaat dat er dwars doorheen. Dit geldt ook voor medicatie als oxazepam en temazepam. Die kreeg ik dan bv 23 uur, waarna een buurman om 23.30 begon te telefoneren en praten met verplegers,dan werd ik wakker,kon geen nieuwe temazepam nemen en draaide mijn hoofd helemaal door van al zolang niet slapen en ziek zijn en voelde ik me diep wanhopig.          Dan steeg mijn bloeddruk zo hoog en raakte ik zo overstuur dat ze me naar een plekje alleen reden ,maar dit soort crises is wel drie of vier x gebeurt ,en waren zware klappen in mijn lijf en gemoed waardoor ik dit nooit meer wil meemaken ,het was traumatisch en thuis zakte ik in een diepe put van paniek en ellendig voelen,alle vertrouwen is weg. 
    Ook kon mijn lijf niet herstellen en de behandeling sloeg niet aan omdat mijn lijf steeds opnieuw zo erg in de stress en kramp raakte. 
    Het voelt onrechtvaardig dat alleen somatische feiten worden meegewogen in eenpersoonskamer protocollen zoals besmettelijkheid en niet de emotionele en geestelijke factor ,die voor herstel en gezondheid voor mij en vele anderen net zo belangrijk zijn en net zo'n beschadigende impact op de gezondheid kunnen hebben.Ook mbt kosten zouden opnames dan m.i. korter kunnen duren omdat je sneller hersteld zodanig dat je weer naar huis kan.
    Het lijkt me dat eenpersoonskamers te realiseren zouden zijn zonder al te veel ruimteverlies als er niet meer van luxe wordt uitgegaan ,maar van een zelfde soort plek als op zaal,maar dan met muren ipv een dun gordijntje,niet met eigen douche/toilet ,maar ook net als op zaal douche/toilet op 4 personen. Als ik zo ziek ben hoef ik ook geen tv en krant en weet ik wat.
    Al hadden ze me in een washok gelegd ,dat maakte me niks uit,ik wilde stilte/alleen zijn zodat mn hoofd tot rust kon komen en mn lijf.
    Alstublieft doe hier iets mee,
  • Offline als antwoord op jesse:

    bedankt, het gaat erg slecht met me ,fysiek moet de galblaas sowieso nog 6 weken herstellen minimaal,en emotioneel en mentaal gaat het nu erg slecht door alles wat er gebeurd is en de paniek om weer terug te moeten ,wat ik niet ga redden. Vandaar mijn dringende noodkreet aan verzekeraars hier iets mee te doen. Het niet als luxe te zien en aan te bieden ,maar het aan te kaarten hogerop,om de groep mensen serieus te nemen waarbij rust en alleen zijn noodzakelijk zijn om niet steeds zieker te worden en te kunnen herstellen. De luxe items kunnen dan ook van die verzekering af. Gewoon simpele kamers alleen realiseren zoals op zaal,zonder extra luxe,tv etc  of eigen toilet en douche etc. ,met een toielt douche op 4 personen ,net als op zaal,maar wel ruimtes alleen.

  • Offline als antwoord op caro:

    Goedemorgen Caro,
    Wat een ontzettend nare situatie voor jou zeg. Ik snap heel goed dat je deze oproep doet. Allereerst hoop ik dat je herstel goed gaat verlopen. Heel veel sterkte van mijn kant.

    Om op je oproep in te gaan: een vergoeding voor het reserveren van een eenpersoonskamer is niet iets wat wij op dit moment overwegen. De vergoedingen voor 2021 zijn al vastgesteld. Krijgen wij genoeg signalen door, dan zouden wij in toekomstige jaren uiteraard een overweging kunnen maken. Ook dan zou het wel de vraag zijn in welke vorm wij een vergoeding mee kunnen/willen nemen (wat kunnen wij garanderen? Welke afspraken zouden wij kunnen maken met ziekenhuizen etc.).

    Ziekenhuizen beoordelen wat de mogelijkheden zijn wat het plaatsen van een patiënt betreft. Ook als er een vergoeding voor het reserveren van een kamer is bepaalt de situatie wat er wel en niet kan. Zoals Jesse aangeeft is het in deze tijd heel lastig voor ziekenhuizen om aan de individuele wens van een patiënt te voldoen. Was het een ‘normale’ situatie geweest, dan had het ziekenhuis jou wellicht niet zoveel hoeven te verplaatsen, of jou op verzoek in een eenpersoonskamer kunnen plaatsen. Dat is uiteraard wel speculatie. 

    Na alles wat je hebt meegemaakt begrijp ik goed dat je bang bent voor een mogelijk nieuwe opname. Wat voor nu heel belangrijk is, is dat je deze angst aankaart bij jouw specialisten. Dit zodat zij binnen de mogelijkheden rekening met jou houden en ervoor zorgen dat een opname zo voorspoedig mogelijk verloopt.

    Nogmaals heel veel sterkte Caro. Als je vragen hebt of gewoon even wat kwijt wilt, laat het dan hier gewoon weten.

    Groetjes,
    Bart

  • Offline als antwoord op barth:

    Dag Bart, bedankt voor je reactie. Ik heb voortdurend de angst aangekaart bij specialisten,maar geen specialist die langer dan een paar minuten bij je blijft of iets noteert,overdraagt,je moet elke keer bij een nieuw gezicht (en dat zijn er teveel) alles opnieuw aangeven terwijl je ziek bent ,pijn hebt, al tien nachten niet slaapt........Het is niet te wijten aan de Coronadrukte ,maar aan de stelselmatig uitgeklede zorg die nu in ziekenhuizen heel erg slecht is daardoor. (ik krijg gelijksoortige ervaringen te horen van periodes voor Corona) .Alle bezuinigingen zijn van het slechte soort geweest wat uiteindelijk de zorg alleen maar duurder maakt door de vele fouten die gebeuren zoals bij mij e.d. Ik vind ook dat jullie zelf kunnen beoordelen ipv wachten op genoeg signalen.Het is menselijk gezien vrij logisch dat een mens geen auto is en dat rust en slaap en aandacht net zo noodzakelijk voor herstel en verbetering zijn als medicatie. Maar alles is nu gericht op zo kort mogelijke verblijven en dat is de oorzaak ,er waren vaak bedden leeg,maar het is het beleid en een fabriekstructuur met te weinig opgeleide mensen en teveel studenten en leerlingen. Mbt een persoonskamers; Er is een deel van de mensen naast wie je een kanon kunt afschieten die dan nog kunnen slapen ,of die extravert zijn en zo gauw ze zich iets beter voelen meteen willen praten en van reuring houden.En er is ook een groot deel mensen bij wie dat totaal anders ligt ,die stilte en rust nodig hebben om te herstellen,of te ziek zijn om alle lawaai en onrust te kunnen verdragen van een zaal. Het is oneerlijk dat daar geen rekening mee wordt gehouden (waarbij ik denk dat er genoeg mogelijkheden zijn om die te creëren zonder veel ruimteverlies,mits iedereen afstapt van de gedachte dat het om een luxe gaat,mensen met geld kunnen tenslotte altijd wel een privekliniek betalen waar ze alle rust en luxe kunnen kopen die ze wensen,het is tot een kwestie van geld hebben gemaakt en voelt zo onrechtvaardig) Maar er is nog meer mis in ziekenhuizen wat de zorg van nu zo slecht maakt ,die niets met Corona ,en alles met verkeerd soort bezuinigen te maken heeft. Het niveau van artsen en verpleging bv,die is ondermaats. Niet omdat er te weinig zorgpersoneel te krijgen is ,maar omdat het geen geld mag kosten dus gekwalificeerde zorgers ,met opleiding en ervaring wordt niet aangenomen en in plaats daarvan wemelt het van studenten en assisitenten die het werk doen van gediplomeerde zorgers. In die 5 dagen heb ik daar zoveel last van gehad. Het infuus bv ,je mag verwachten dat in zoiets basaals weinig mis gaat vanwege ervaring en kunde,natuurlijk kan er soms iets mis gaan,dat accepteer ik meteen ,maar niet zo vaak en stelselmatig en dat dat de norm is geworden en je te weten komt doordat er af en toe wél een gediplomeerde verpleegkundige bij je komt. Er gaat voortdurend van alles mee mis door gebrek aan ervaring en kennis. De eerste keer dat mijn infuus stuk ging werd er lakoniek op gereageerd dat dit zo vaak gebeurt (en een nieuw infuus aanprikken is echt niet fijn) ,alsof dat een natuurwet is. Later trof ik een hele fijne en ervaren verpleegster die me (na drie dagen pas) uitlegde hoe ik mn arm moest leggen en die ook een verbandje aanlegde zodat bij onverwachtse bewegingen de trekkracht niet meteen op het infuus zou zijn en het beter op de plek hield. Al die leerlingen daarvoor hadden niks gezegd en ook geen moeite gedaan om het infuus beter te stabiliseren. Er moest ook elke dag bloeddruk worden gemeten,dat werd links en rechts gedaan en aan welke kant de verpleegkundige (leerling) stond bepaalde meestal welke arm. Tot er (weer pas op de derde dag) een ervaren verpleegkundige de druk kwam meten ,ik mn infuusarm uitstak omdat hij aan die kant stond en hij zei; nee, de druk moet nooit aan de infuusarm worden gemeten want daar kan het infuus verstopt van raken en stuk gaan.......zegt u dit maar tegen alle collega's die aan die kant willen gaan meten.... Ik ben ziek, maar moet dus dingen gaan onthouden en onderwijzen over wat bij hun vak hoort en waarvan je toch deze basiskennis mag verwachten ,dat is onacceptabel. Er lag een 93 jarige vrouw op mijn zaal ,die heeft drie mislukte infuus aanprikpogingen moeten doorstaan (waardoor ze,terecht, heel erg boos werd) voordat ze serieus op zoek gingen naar iemand die "goed kon prikken". Als er meer gediplomeerd personeel zou worden aangenomen ipv leerlingen in te zetten en studenten zouden dit soort basiskennis en vaardigheden in orde zijn en zou je als patiënt geen proefkonijn voor leerlingen worden of genoodzaakt zijn op een moment dat je op je zwakst bent en zorg nodig hebt,assertief te moeten opletten wat ze (niet) doen. Toen ik snachts belde met pijn kwam er een sachereinige nachtzuster bij me ,die aan mij vroeg wat ik als oplossing wilde (ik weet niet wat ik aan pijnstilling krijg ,wat de pijn is etc) ,ik wist het niet en ze liep weg. Daarna dacht ik dat de pijn misschien kwam omdat mn karretje aan de andere kant stond en ik steeds naar de verkeerde kant moest reiken (mbt mn aangedane orgaan dat aan een kant zit) ,en zei ze ; ja ,en ? wat wilt u ,pijnstilling ? Ik zei maar ja ,en toen gaf ze me iets. Later kwam ik er pas achter dat ze me eenpaardemiddel heeft gegeven, 2 x zo sterk als morfine ,waarvan ik helemaal de weg kwijt raakte. Ik wist niet wat het was ,maar toen ik bij mn ontslag vroeg om een recept voor dat blauwe pilletje,fronste de arts en zei; beter niet te vaak ,is een aanslag op de lever ,dus alleen als het nodig is en zei mn huisartse toen ik naar dat medicijn vroeg; oei ! Ook weer zoiets dat met aandacht en ervaring niet gebeurt zou zijn. Het ging ook heel naar mis met een mevrouw tegenover me,die tegen de verpleging had gezegd dat ze geen medicijn voor toiletgang hoefde ,dat dat goed ging. Toen hoorde ik haar zeggen bij de nachtmedicatie dat het water zo zout smaakte en wist ik dat ze op dat moment toch een stoelgangstimulatie had gekregen waarna het elk uur ellende was voor haar en ze zo beroerd werd dat ze ook last van haar hart kreeg en sochtends naar de hartbewaking moest. Ik vrees door al dit soort dingen om daar weer te belanden,er is te weinig goeie zorg in de vorm van ervaren en gediplomeerde verpleegkundigen of artsen die tijd en aandacht hebben . De oplossingen zijn te vaak heftige invasieve ingrepen of heftige medicatie. Niet slapen, dan maar aan de pammen ,de behandeling antibiotica slaat niet aan ,dan maar een hefig binnenwaarts onderzoek want dan moet er iets zitten (nee,zat er niet en was ook al mijn intuïtie),ik weet dat als ze me serieus hadden genomen en voor rust hadden gezorgd ,dan was mijn hart niet helemaal op hol geslagen en mn bloeddruk ,dan had de behandeling wel aangeslagen en was dat dure onderzoek ,wat vooral voor mij heel naar is geweest ,ook niet nodig geweest. Er is van alles mis met deze fabrieksvorm van zorg waarin op aandacht en tijd en rust wordt bezuinigd,omdat men denkt dat efficiëntie goedkoper gaat zijn ,terwijl het alleen maar meer geld kost door alles dat fout gaat,waarvan de schade voor de patiënt is. Ik hoop echt dat iedereen die aan de beleidskant zit en invloed daarin kan aanwenden dit gaat oppakken en iets mee doen. menselijk gezien zou het fijnste zijn ,maar als het om geld gaat dan is investeren in kwaliteit en de hele mens uiteindelijk veel goedkoper.Voor mij is het zo traumatisch verlopen en ging het zo vaak mis dat ik eigenlijk nooit meer een ziekenhuis of specialist wil zien of vertrouw,dat is stuk en ik weet nu al dat dit aankaarten geen gehoor vind en dat is het erge. In Duistland was er een chirurg die door een blindedarmontsteking ineens aan de nadere kant van het ziekenhuiswezen terecht kwam en hij schrok zich rot over hoe naar dat was en heeft toen een boek geschreven hoe je lastig moet zijn in een ziekenhuis om de juiste aandacht en zorg te krijgen,maar het zou opgelost moeten worden aan de bron ,bij het beleid,zorgers weten heel goed hoe het kwalitatief beter kan ,maar de politiek bepaalt het geld. Empathische verpleegkundigen begrijpen het helemaal en willen ook anders maar zitten gebonden aan beleid en protocollen,en beleidmakers voelen het niet en hebben zelf vaak de middelen (geld) om goeie zorg te betalen of een privekliniek en ondervinden dit niet zelf. Toen ik op de laatste afdeling kwam werd gezegd dat dat de mooiste was,en daarmee bedoelde ze de nieuwe moderne tv schermen en luxe aankleding van alles, voor mij is de mooiste afdeling die waar ik aandacht en zorg krijg en rust ,geen duur interieur of tv scherm. Ik hoop echt dat er iets ook bij jullie wordt gedaan. Het is hard nodig !

  • Offline als antwoord op caro:
    Goed dat je je ervaringen met ons deelt Caro en blijf dit ook vooral doen. Misschien zijn er nog andere communityleden die dit lezen en je tips kunnen geven?

    Ik wil je graag een attentie toesturen, als je dit leuk vindt, wil je dan je relatienummer en postcode/huisnummer naar me sturen in een privébericht? Je kunt me een privé bericht sturen door op mijn naam te klikken.
    Groeten,
    Mouniim
  • Offline als antwoord op mouniim:

    Bedankt voor je reactie. Ik wil echter geen tips van communityleden . Het leed is nl al geschied en ligt verder buiten mijn invloedssfeer. Ik deel dit juist om duidelijk te maken dat er aan de beleidskant en politiek (en in de studie geneeskunde mbt communicatie en empathie) dringend dingen moeten veranderen. Wat leden kunnen doen is hun eigen gelijksoortige ervaringen delen,. Ik weet dat als je ziek bent en nog lange tijd erna ,daar geen energie hiervoor hebt, ik nu ook niet ,maar het voelt als een noodkreet die ik moet delen. In de tijd erna ,als er weer herstel en energie is roep ik iedereen op te delen wat niet goed ging, ook bij het ziekenhuis,anders denkt men dat het allemaal wel prima gaat en goed geregeld is. Ik stuur je een pb