Ziekenhuisopname en het grote belang van kunnen verzekeren voor eenpersoonskamer.

Ik wil een noodkreet plaatsen nav mijn ziekenhuisopname vorige week die erg traumatisch is geweest .

Door de Coronadrukte was het allereerst héel erg moeilijk (te moeilijk als je al zo ziek bent en het alleen moet regelen) om artsen te bewegen naar mij te komen (ik lag al zes dagen zonder slaap met pijn ,ben iemand die altijd het eerst zelf aankijkt en alles zelf probeert op te lossen dus als ik hulp vraag is het menens) Ik heb drie artsen thuis gehad ,eerst mijn eigen huisartse met veel moeite (de dokter komt niet voor wat maagklachten,morgen telefonisch consult.....) na "consult" toch maar gekomen,door een leerling onderzocht en conclusie ; maagzuurremmers...die zouden niet helpen voor de pijn ,maar toch even aankijken (weekend) en maandag maar bellen als het niet zou helpen. Ik had al 6 nachten niet geslapen en de remmers deden inderdaad niks voor de pijn. Ik hield het niet meer vol dus ; huisartsenpost. De triage probeerde me daarheen te krijgen (ik woon drie hoog en ben alleenstaand) en gaf toen als advies maar 4000 mg paracetamol per dag te nemen. De volgende dag had ik nog steeds pijn ,en ineens steken opzij erbij. Er was weer veel druk dat ik moest komen (u bent toch nog jong ,u kunt echt wel hierheen komen....) er kwam toch maar een artse en wederom door een leerling onderzocht,met als conclusie dat de dikke darm nu meedeed en een sterkere maagzuur remmer..Volgende dag naast pijn ineens een afwijkende kleur urine,weer gebeld en goddank kreeg ik een empathische artse aan de lijn die aan mn stem meteen hoorde dat ik niet kon komen,ze kwam snel ,onderzocht me zelf ,urine was niet o.k. en toen ze me omhoog zag vliegen toen ze mn zij aanraakte heeft ze een ziekenhuis gebeld omdat ze zei; u bent erg ziek,ik kan niet beoordelen wat er is omdat daar diverse organen zitten en Corona of geen Corona ,u heeft recht op goeie zorg. Toen naar het ziekenhuis vervoerd,het is daar nu enorm druk en hectisch. Mn zusje was er gelukkig snel want het was vreselijk ,als je zo ziek en zwak bent om steeds bij elk nieuw gezicht (en dat waren er veel,artsen van diverse afdelingen,verpleging, leerling artsen..) het hele verhaal opnieuw te moeten doen. Na een buikecho wees het naar een ontstoken galblaas en ik werd opgenomen,kreeg een infuus en toen begon de ellende van onrust . Ik had al zes nachten niet geslapen en daar zouden er nog 6 bijkomen. Ik ben vaak verplaatst en er was overal nieuwe onrust. Ik kan niet slapen met geluid om me heen van gesprekken etc. en hun antwoord was vooral veel medicatie als oxazepam,temazepam ,maar ondanks de sterkste oordoppen in en die medicatie kwam geluid er gewoon doorheen en raakte ik steeds verzwakter en verkrampter van de hevige stress,en steeg mn bloeddruk naar grote hoogtes. Pas als ik in crisis kwam met bloeddruk werd ik snachts naar een rustig plekje gereden met bed,maar de volgende dag moest ik dan weer verplaatst naar een nieuwe plek vol onrust en lawaai. Ik ben drie keer in crisis geraakt en de behandeling sloeg niet genoeg aan (ik weet zeker dat de hevige stress en verkramping van paniek en wanhoop daar alles mee te maken had want als ik even alleen werd gelegd daalde de bloeddruk weer en verdween de verkramping. ) Doordat de behandeling niet leek aan te slaan kreeg ik een grof onderzoek omdat er wel een steentje in de galwegen moest zitten dat er niets veranderde ,dus een ERCP. Dat was afschuwelijk en..geen steentje aangetroffen. Door de anesthesie raakte ik nog verder vervreemd van mezelf en mn lijf en een ongeduldige nachtzuster had me voor pijn een paardemiddel gegeven zonder dat ik wist dat dit zo heftig was; oxycodon (2 x zo sterk als morfine !) ik dacht dat ze me een trapje sterker dan paracetamol had gegeven . Ik werd weer even alleen gelegd ,maar daarna weer een nieuwe afdeling bij een man op de kamer die al opknapte en de hele dag ging praten met verpleging ,zn dochter ,videobellen, zelfs nadat ik savonds half twaalf net een temazepam had gekregen ging hij op speaker bellen om half 12 met mensen..Ik hield het niet meer vol en werd weer gereden naar een rustigere kamer. Daar zakte de bloeddruk weer ,maar de paniek was groot en mn vertrouwen inmiddels nul. Gelukkig daalde de waardes genoeg dat ik naar huis mocht ,maar het was een week in de hel voor mij. Ik wil even noemen dat er ook engelen van verpleegsters waren ,die me echt zagen ,ook als mens en naar gaten in de protocollen zochten om me te helpen. Doordat het ziekenhuis nu bomvol Corona ligt (mensen draag ajb een mondkapje en hou afstand ,want niet alleen Corona,maar alle patiënten zijn nu de dupe van deze enorme druk op de zorg) komt verpleging nauwelijks toe aan eigen eten ,toiletbezoek of de zorg en aandacht die ze vanuit hun hart zouden willen geven. De Corona patiënten liggen op de ic en op de afdelingen in sluiskamers ,en echt niet alleen tachtigjarigen ,het is heel naar en daardoor verbijsterend als ik hoor dat sommigen nog steeds blijven delen dat het een complot is, dat het maar een griepje is, dat het meevalt ,dat zorgers in teststraten worden uitgescholden en en belaagd ,aangestuurd door mensen op social media die echt niet weten waar ze over praten en niet zien hoe zieken de dupe zijn van deze tweede golf en hoe de zorg een derde golf niet meer aan zal kunnen. Nu mijn grootste klacht en afschuw; het protocol is nu zo dat eenpersoonskamer alleen zijn voor somatische nood als ernstig somatische zieken en zeer besmettelijken. Als ik op een eenpersoonskamer werd gelegd was dit echter vaak een plek die pas zou moeten leegkomen na twee noodopnames wat niet vaak voorkomt. Ik had al bij de intake aangegeven dat ik al lang lijdt aan angst en paniekaanvallen en slapeloosheid en dat alleen kunnen zijn een eerste behoefte is om te kunnen herstellen of alles aan te kunnen,maar dat wordt niet meegewogen of serieus genomen tot de crisis meetbaar was in de bloeddruk,en die diverse crises hebben mn lijf en geest enorme klappen bezorgd waarvan ik lange tijd zal moeten herstellen,ook weet ik zeker dat als ik alleen had kunnen liggen de behandeling eerder aangeslagen was ,duur onderzoek en langer verblijf niet nodig waren geweest en dus ook een besparing aan kosten waren geweest. Ik vind het vreselijk dat ik me bij Zilveren Kruis niet kan verzekeren voor een eenpersoonskamer in een ziekenhuis (mijn gevoel is wanhoop; liever dood dan ooit nog dit te moeten meemaken) ,en dat dit als een soort luxe gezien wordt. De verzekeringen die er bij anderen bestaan spreken over comfort en luxe, een krant en tv....als ik zo ziek ben heb ik totaal geen behoefte aan luxe,ik hoef geen krant of tv of....ik wil enkel een plekje alleen (en empathie en geduldige uitleg) ,al lig ik in een washok ,het maakt me niks uit ,als ik maar alleen lig zonder lawaai (gesprekken) om me heen. Ik hoef geen adviezen hoe ik hiermee om zou moeten /kunnen gaan of discussie ,ik wil dit gewoon vertellen als noodkreet om het mogelijk te maken je bij te verzekeren voor een eenpersoonsplek ,niet voor de  luxe ,maar als dringende behoefte en voorwaarde om een opname te kunnen doorstaan zonder heftige trauma's erbij en gezondheids schade (als een behandeling niet genoeg aanslaat komen er steeds grove interventies bij en veel heftige medicatie) Het belang van (nacht) rust wordt totaal onderschat en niet serieus genomen. Doe hier ajb iets mee ,Zilveren Kruis PrayPrayCryPray

Bovenliggend
  • Offline

    Goedemiddag,

    Het is inderdaad een traumatische ervaring wat je hebt meegemaakt vorige week en laten we hopen dat je dit niet meer meemaakt.
    Ik hoop dat het nu wat beter met je gaat.

    De meeste ziekenhuizen in Nederland hebben een-, twee- en vierpersoonskamers, waarbij het merendeel vierpersoonskamer is. De aanwezigheid met meerdere patiënten in een kamer kan zeker je rust verstoren waardoor het herstel langer kan duren. Kamers waarbij je alleen ligt worden over het algemeen alleen gebruikt wanneer dit medisch noodzakelijk is en de ruimte er ook is in het ziekenhuis. Door corona zitten ziekenhuizen inderdaad vol en niet alleen corona patiënten zijn hier de dupe van.

    Vroeger was het inderdaad mogelijk om tegen bijbetaling een eenpersoonskamer te 'reserveren'. Dat is nu niet meer mogelijk bij ons. Je betaalde dan dan een zogeheten klassentoeslag. Het recht op een kamer alleen kon je dan alleen ontzegd worden in medische noodgevallen waarbij de kamer benut moest worden voor een ernstig zieke patiënt. Dit klassensysteem in deze vorm is in 2006 bij wet afgeschaft en kun je ook niet als extra pakket
    afsluiten bij ons. Het spijt me dat ik geen ander bericht voor je heb.

    Groeten,

    Mouniim

  • Offline als antwoord op mouniim:

    Het gaat nog steeds erg slecht met me ,ik ben nog steeds erg ziek en ik mocht alleen naar huis omdat ik van het infuus af kon en de waarden zodanig waren dat het verantwoord was en het ziekenhuis voor mij geen goeie plek was voor herstel,maar de galblaas moet nog minimaal 6 weken herstellen,daarnaast ben ik getraumatiseerd en nog erg in paniek en knap ik niet op.Als het weer gebeurt moet ik nl weer terug ,en dat ga ik niet redden.  Ik heb net zn.nl gemailed ,maar die zeggen dat het aan de verzekeraars is om hier iets mee te doen dus ik doe weer een dringend beroep op jullie er iets mee te doen ,dit aan te kaarten ,dit is mijn mail aan zn .nl ;

    Beste zn.nl,
    Ik schrijf u een noodkreet nav mijn recente ziekenhuisopname die voor mij diep traumatisch is geweest.
    Ik lees online dat jullie o.a. van mening zijn dat de behoefte aan eenpersoonskamers afneemt omdat opnames zo kort mogelijk worden gehouden. 
    Ook lees ik bij verzekeraars dat het als een luxe wordt gezien en als verzekering ook een comfort polis heet (waarin naast eenpersoonskamer ook luxe als krant tv e.d wordt genoemd)
    Voor mij is alleen kunnen liggen geen luxe ,maar een noodzaak,ik hoef dan ook geen tv ,krant ,eigen douche etc ,enkel een plek alleen. 
    Ik heb al heel lang ptss gerelateerde moeite met slapen en angst en paniek aanvallen en kan alleen slapen als ik alleen ben en de ruimte stil is (vooral zonder gepraat). Vóor mijn opname had ik al 6 nachten met pijn en zonder slaap thuis geleden,omdat het ook erg moeilijk was artsen te bewegen naar mij toe te komen (eerst mijn huisartse en daarna de huisartsenpost in het weekend) Gelukkig was de derde artse empathisch,hoorde aan mijn stem dat ik erg ziek was,en kwam snel ,onderzocht mij zelf (ipv de assistentes/leerlingen bij de twee andere)  , en stuurde me naar het ziekenhuis omdat op de plek van pijn meerdere organen zitten en ze niet wilde gokken wat het zou zijn,waar een ontstoken galblaas werd geconstateerd waarmee je inderdaad moet worden opgenomen en aan een infuus moet.
    Daar werd het al snel een hel van onrust ,lawaai ,zware medicatie ,heftig onderzoek ,anesthesie en nog eens 7 nachten niet slapen (ik heb er een week moeten blijven) ,met veel verplaatsingen. Ik had hele sterke oordoppen mee ,maar als er in de ruimte wordt gepraat gaat dat er dwars doorheen. Dit geldt ook voor medicatie als oxazepam en temazepam. Die kreeg ik dan bv 23 uur, waarna een buurman om 23.30 begon te telefoneren en praten met verplegers,dan werd ik wakker,kon geen nieuwe temazepam nemen en draaide mijn hoofd helemaal door van al zolang niet slapen en ziek zijn en voelde ik me diep wanhopig.          Dan steeg mijn bloeddruk zo hoog en raakte ik zo overstuur dat ze me naar een plekje alleen reden ,maar dit soort crises is wel drie of vier x gebeurt ,en waren zware klappen in mijn lijf en gemoed waardoor ik dit nooit meer wil meemaken ,het was traumatisch en thuis zakte ik in een diepe put van paniek en ellendig voelen,alle vertrouwen is weg. 
    Ook kon mijn lijf niet herstellen en de behandeling sloeg niet aan omdat mijn lijf steeds opnieuw zo erg in de stress en kramp raakte. 
    Het voelt onrechtvaardig dat alleen somatische feiten worden meegewogen in eenpersoonskamer protocollen zoals besmettelijkheid en niet de emotionele en geestelijke factor ,die voor herstel en gezondheid voor mij en vele anderen net zo belangrijk zijn en net zo'n beschadigende impact op de gezondheid kunnen hebben.Ook mbt kosten zouden opnames dan m.i. korter kunnen duren omdat je sneller hersteld zodanig dat je weer naar huis kan.
    Het lijkt me dat eenpersoonskamers te realiseren zouden zijn zonder al te veel ruimteverlies als er niet meer van luxe wordt uitgegaan ,maar van een zelfde soort plek als op zaal,maar dan met muren ipv een dun gordijntje,niet met eigen douche/toilet ,maar ook net als op zaal douche/toilet op 4 personen. Als ik zo ziek ben hoef ik ook geen tv en krant en weet ik wat.
    Al hadden ze me in een washok gelegd ,dat maakte me niks uit,ik wilde stilte/alleen zijn zodat mn hoofd tot rust kon komen en mn lijf.
    Alstublieft doe hier iets mee,
Reageren
  • Offline als antwoord op mouniim:

    Het gaat nog steeds erg slecht met me ,ik ben nog steeds erg ziek en ik mocht alleen naar huis omdat ik van het infuus af kon en de waarden zodanig waren dat het verantwoord was en het ziekenhuis voor mij geen goeie plek was voor herstel,maar de galblaas moet nog minimaal 6 weken herstellen,daarnaast ben ik getraumatiseerd en nog erg in paniek en knap ik niet op.Als het weer gebeurt moet ik nl weer terug ,en dat ga ik niet redden.  Ik heb net zn.nl gemailed ,maar die zeggen dat het aan de verzekeraars is om hier iets mee te doen dus ik doe weer een dringend beroep op jullie er iets mee te doen ,dit aan te kaarten ,dit is mijn mail aan zn .nl ;

    Beste zn.nl,
    Ik schrijf u een noodkreet nav mijn recente ziekenhuisopname die voor mij diep traumatisch is geweest.
    Ik lees online dat jullie o.a. van mening zijn dat de behoefte aan eenpersoonskamers afneemt omdat opnames zo kort mogelijk worden gehouden. 
    Ook lees ik bij verzekeraars dat het als een luxe wordt gezien en als verzekering ook een comfort polis heet (waarin naast eenpersoonskamer ook luxe als krant tv e.d wordt genoemd)
    Voor mij is alleen kunnen liggen geen luxe ,maar een noodzaak,ik hoef dan ook geen tv ,krant ,eigen douche etc ,enkel een plek alleen. 
    Ik heb al heel lang ptss gerelateerde moeite met slapen en angst en paniek aanvallen en kan alleen slapen als ik alleen ben en de ruimte stil is (vooral zonder gepraat). Vóor mijn opname had ik al 6 nachten met pijn en zonder slaap thuis geleden,omdat het ook erg moeilijk was artsen te bewegen naar mij toe te komen (eerst mijn huisartse en daarna de huisartsenpost in het weekend) Gelukkig was de derde artse empathisch,hoorde aan mijn stem dat ik erg ziek was,en kwam snel ,onderzocht mij zelf (ipv de assistentes/leerlingen bij de twee andere)  , en stuurde me naar het ziekenhuis omdat op de plek van pijn meerdere organen zitten en ze niet wilde gokken wat het zou zijn,waar een ontstoken galblaas werd geconstateerd waarmee je inderdaad moet worden opgenomen en aan een infuus moet.
    Daar werd het al snel een hel van onrust ,lawaai ,zware medicatie ,heftig onderzoek ,anesthesie en nog eens 7 nachten niet slapen (ik heb er een week moeten blijven) ,met veel verplaatsingen. Ik had hele sterke oordoppen mee ,maar als er in de ruimte wordt gepraat gaat dat er dwars doorheen. Dit geldt ook voor medicatie als oxazepam en temazepam. Die kreeg ik dan bv 23 uur, waarna een buurman om 23.30 begon te telefoneren en praten met verplegers,dan werd ik wakker,kon geen nieuwe temazepam nemen en draaide mijn hoofd helemaal door van al zolang niet slapen en ziek zijn en voelde ik me diep wanhopig.          Dan steeg mijn bloeddruk zo hoog en raakte ik zo overstuur dat ze me naar een plekje alleen reden ,maar dit soort crises is wel drie of vier x gebeurt ,en waren zware klappen in mijn lijf en gemoed waardoor ik dit nooit meer wil meemaken ,het was traumatisch en thuis zakte ik in een diepe put van paniek en ellendig voelen,alle vertrouwen is weg. 
    Ook kon mijn lijf niet herstellen en de behandeling sloeg niet aan omdat mijn lijf steeds opnieuw zo erg in de stress en kramp raakte. 
    Het voelt onrechtvaardig dat alleen somatische feiten worden meegewogen in eenpersoonskamer protocollen zoals besmettelijkheid en niet de emotionele en geestelijke factor ,die voor herstel en gezondheid voor mij en vele anderen net zo belangrijk zijn en net zo'n beschadigende impact op de gezondheid kunnen hebben.Ook mbt kosten zouden opnames dan m.i. korter kunnen duren omdat je sneller hersteld zodanig dat je weer naar huis kan.
    Het lijkt me dat eenpersoonskamers te realiseren zouden zijn zonder al te veel ruimteverlies als er niet meer van luxe wordt uitgegaan ,maar van een zelfde soort plek als op zaal,maar dan met muren ipv een dun gordijntje,niet met eigen douche/toilet ,maar ook net als op zaal douche/toilet op 4 personen. Als ik zo ziek ben hoef ik ook geen tv en krant en weet ik wat.
    Al hadden ze me in een washok gelegd ,dat maakte me niks uit,ik wilde stilte/alleen zijn zodat mn hoofd tot rust kon komen en mn lijf.
    Alstublieft doe hier iets mee,
Onderliggend
Geen gegevens