Hoe sta jij tegenover donorschap?

Als klachtbehandelaar krijg ik dagelijks veel persoonlijke verhalen te horen. En soms zit daar 1 tussen die in mijn hoofd blijft hangen. Of die mij laat nadenken over lastige dilemma’s.

Ik sprak een vader van een 6 maanden oud meisje. Ze was direct na haar geboorte in een ziekenhuis opgenomen met een ernstige aangeboren leverafwijking. Een 1e operatie had niet het gewenste effect. Haar enige kans was een levertransplantatie. Vader en ik spraken elkaar over de vergoeding van bezoek- en verblijfkosten, maar het onderwerp donorschap kwam natuurlijk ook ter sprake.

Vader legde mij uit dat volwassenen bij leven een stuk van hun lever kunnen doneren. En dat de lever dan weer aangroeit. Ik vond dat wonderlijk en geweldig om te horen. Oké, het groeit niet snel weer aan. En het is een ingrijpende operatie om te ondergaan. Maar je kan er een klein kindje mee redden. Stel dat je, net als deze vader, je dochter ziet lijden in een ziekenhuisbedje, zou je dan ook niet een stuk van lever willen afstaan? Of voor een nichtje? Neefje? Een kind van een goede vriend of vriendin? Of zou je het zelfs voor een vreemde doen?

De ouders van dit meisje waren helaas niet geschikt als donor. Dus moesten ze op zoek naar een andere donor. Die zoektocht leverde hen veel hartverwarmende reacties op. En veel mensen die zich spontaan aanmeldden als potentiële donor. Maar het leverde hen ook iets anders op: het besef dat er veel te weinig geregistreerde donoren zijn in Nederland.

Op mijn 18e heb ik mij laten registreren als donor. Ik ontving een brief waarin stond dat ik dat kon doen. Ik had geen bezwaar. Wat moet ik met die organen als ik dood ben? Ik ontving een registratiepas, stak die in mijn portemonnee en dacht er verder niet meer over na. Af en toe komt het ter sprake en dan verbaast het mij als ik hoor dat iemand geen donor is. Uit principiële overwegingen: oké. Daar wil ik verder niet aankomen, iemand heeft het recht ervoor te kiezen geen donor te zijn. Maar ik hoor ook wel eens van mensen dat ze zich ‘gewoon’ nooit hebben geregistreerd. Het kwam er niet van, geen tijd, vergeten. Ook wel begrijpelijk, want zo’n brief vergeet je gemakkelijk. Helemaal als je 18 bent!

Door de gesprekken met de vader van het meisje, ben ik me meer bewust van dit onderwerp. En ben ik ook benieuwd hoe onze forumleden daarover denken. Ben je wel of geen donor? Was dat een bewuste keuze? En heeft een verhaal zoals hierboven daar invloed op?

Update: op de dag dat ik dit topic postte, las ik ook dat het meisje inmiddels een transplantatie heeft gehad. Ze maakt het naar omstandigheden goed!

Bovenliggend
  • hoi Voormalig community-lid,

    gelijk nog even gekeken of alles nog klopte op https://www.donorregister.nl klik hier

    en bleek dat de gegevens bijgewerkt konden worden, dus gelijk even gedaan.

    nog een interessante link http://www.transplantatiestichting.nl/ klik hier

    of https://orgaandonatie.nu/ klik hier

    ook voor mensen die nog een ouderwets/papieren donorcodicil hebben is registratie een goede optie omdat hun gegevens nog niet in het donorregister staan en dat is de database die geraadpleegd wordt door een arts als je mocht overlijden.

    groet mike

Reageren
  • hoi Voormalig community-lid,

    gelijk nog even gekeken of alles nog klopte op https://www.donorregister.nl klik hier

    en bleek dat de gegevens bijgewerkt konden worden, dus gelijk even gedaan.

    nog een interessante link http://www.transplantatiestichting.nl/ klik hier

    of https://orgaandonatie.nu/ klik hier

    ook voor mensen die nog een ouderwets/papieren donorcodicil hebben is registratie een goede optie omdat hun gegevens nog niet in het donorregister staan en dat is de database die geraadpleegd wordt door een arts als je mocht overlijden.

    groet mike

Onderliggend
Geen gegevens