Hoe sta jij tegenover donorschap?

Als klachtbehandelaar krijg ik dagelijks veel persoonlijke verhalen te horen. En soms zit daar 1 tussen die in mijn hoofd blijft hangen. Of die mij laat nadenken over lastige dilemma’s.

Ik sprak een vader van een 6 maanden oud meisje. Ze was direct na haar geboorte in een ziekenhuis opgenomen met een ernstige aangeboren leverafwijking. Een 1e operatie had niet het gewenste effect. Haar enige kans was een levertransplantatie. Vader en ik spraken elkaar over de vergoeding van bezoek- en verblijfkosten, maar het onderwerp donorschap kwam natuurlijk ook ter sprake.

Vader legde mij uit dat volwassenen bij leven een stuk van hun lever kunnen doneren. En dat de lever dan weer aangroeit. Ik vond dat wonderlijk en geweldig om te horen. Oké, het groeit niet snel weer aan. En het is een ingrijpende operatie om te ondergaan. Maar je kan er een klein kindje mee redden. Stel dat je, net als deze vader, je dochter ziet lijden in een ziekenhuisbedje, zou je dan ook niet een stuk van lever willen afstaan? Of voor een nichtje? Neefje? Een kind van een goede vriend of vriendin? Of zou je het zelfs voor een vreemde doen?

De ouders van dit meisje waren helaas niet geschikt als donor. Dus moesten ze op zoek naar een andere donor. Die zoektocht leverde hen veel hartverwarmende reacties op. En veel mensen die zich spontaan aanmeldden als potentiële donor. Maar het leverde hen ook iets anders op: het besef dat er veel te weinig geregistreerde donoren zijn in Nederland.

Op mijn 18e heb ik mij laten registreren als donor. Ik ontving een brief waarin stond dat ik dat kon doen. Ik had geen bezwaar. Wat moet ik met die organen als ik dood ben? Ik ontving een registratiepas, stak die in mijn portemonnee en dacht er verder niet meer over na. Af en toe komt het ter sprake en dan verbaast het mij als ik hoor dat iemand geen donor is. Uit principiële overwegingen: oké. Daar wil ik verder niet aankomen, iemand heeft het recht ervoor te kiezen geen donor te zijn. Maar ik hoor ook wel eens van mensen dat ze zich ‘gewoon’ nooit hebben geregistreerd. Het kwam er niet van, geen tijd, vergeten. Ook wel begrijpelijk, want zo’n brief vergeet je gemakkelijk. Helemaal als je 18 bent!

Door de gesprekken met de vader van het meisje, ben ik me meer bewust van dit onderwerp. En ben ik ook benieuwd hoe onze forumleden daarover denken. Ben je wel of geen donor? Was dat een bewuste keuze? En heeft een verhaal zoals hierboven daar invloed op?

Update: op de dag dat ik dit topic postte, las ik ook dat het meisje inmiddels een transplantatie heeft gehad. Ze maakt het naar omstandigheden goed!

  • Offline als antwoord op Eva:

    Ik denk altijd van je zult maar op zo lijst staan denk ik altijd.

    En als ik dood ben kan van wat wat nog bruikbaar is toch nog iemand blij maken.

  • Offline

    Ik mis steeds de vraag hoe men staat tegenover donatie aan iemand die geen donor is? Heb daar moeite mee

  • Offline

    Door alle berichten die via social media en andere media werden verspreid rondom orgaandonatie is mij de moed om mij aan te melden als orgaandonor direct in de schoenen gezonken. Er werd door een mevrouw geschreven dat zij na de dood van haar partner geen tijd meer kreeg om écht afscheid te nemen omdat haar man kort na zijn overlijden direct werd afgevoerd omdat zijn organen niet te lang in het lichaam konden blijven. Weer een ander schreef dat iemand na hersendood te zijn verklaard meteen naar de operatiekamer werd gebracht omdat orgaandonatie uitsluitend mogelijk is als de dood nog niet is ingetreden. Allemaal horrorverhalen. 

    Ik heb heel veel respect en waardering voor mensen die wél orgaandonor willen worden. Zelf ben ik wat terughoudend moet ik bekennen. Mede door de nare verhalen die zijn verspreid maar ook door het feit dat ik vind dat tegenwoordig heel veel wordt gesleuteld aan het leven. 

  • Offline

    Het gaat mij erom dat ik er moeite mee heb om een orgaan te doneren aan iemand die zelf geen donor wil zijn.

  • Offline als antwoord op ninn:

    Interessante reacties! Ik vind het zelf een lastig onderwerp merk ik. Ik herken ergens de gedachte van . Maar ook die van Want wat als je zelf in de situatie zit dat je een orgaan nodig hebt om verder te kunnen leven..

    Ik heb afgelopen jaar zelf een intens verdrietig verlies moeten meemaken. Hier had orgaandonatie helaas niks aan kunnen veranderen. Maar als dat wel zo zou zijn, had ik gehoopt dat er voldoende mensen waren die hun organen ter beschikking stellen. Ik heb daarom besloten om absoluut donor te zijn!

    , ik sprak zojuist over jouw reactie met mijn collega . Hij verstuurde mij de volgende link die ik echt met heel veel interesse heb gelezen: https://www.volkskrant.nl/wetenschap/een-orgaandonatie-van-minuut-tot-minuut-dit-gebeurt-er-met-je-lichaam-als-je-ja-zegt~b1acb719/?referer=https://www.google.com/ 

    Niet om je gedachte te veranderen.. maar wel om misschien eens te lezen hoe zo'n proces gaat. In vond het heel indrukwekkend. 

  • Offline

    Het hele verhaal in de Volkskrant heeft niets met mijn probleem te maken. Iemand wil om wat voor reden dan ook geen donor zijn maar wil wel een orgaan ontvangen als het nodig is. Kan ik deze persoon uitsluiten in mijn donornalatenschap, dus alleen een donor schenken aan iemand die een donorregistratie heeft.

  • Iedereen moet vrij zijn om de eigen keuze te maken, ongedwongen, op een vrijwillige basis. Dit geldt voor zowel de (niet)gever als (niet)ontvanger.
  • Offline

    Maar ik heb niet de vrije eigen keuze om iemand die niet donor is te wijgeren

  • Persoonlijk heb ik geen bezwaar dat ook deze keuze gemaakt moet kunnen worden. Echter is de kans klein dat dit mogelijk wordt i.v.m. precedentwerking binnen het gehele verzekeringswezen en de medische wereld.
  • Offline

    Met 17 jaar was ik al bloeddonor, omdat ik een bloedgroep die voor nood als aanvulling voor alle bloedgroepen gebruikt kan worden: O negatief. Ik werkte toen in een ziekenhuis en dat bloed was gemakkelijk en snel beschikbaar. Zo heb ik een fles met mijn bloed bij een kraamvrouw zien hangen en later ook bij een babytje. Dat geeft een fijn gevoel. Ook wel 'snachts door politie van het bed gelicht en met loeiende sirene naar het ziekenhuis gebracht. Dat had ik er wel voor over. Gestopt met bloeddonorschap omdat ik ver buiten de stad ging wonen met onregelmatig buitendienstwerk over half Nederland. Ik heb mij nu als niet-donor laten registreren, omdat ik het absoluut niet eens ben met het idee van Pia Dijkstra om het donorschap af te dwingen met het negatieve optiesysteem. Dus als je niet reageert zit je aan iets vast wat je opgedrongen wordt. Thans ben ik bijna 78 jaar en ben het ook niet eens met het idee van Rogier, de communicatiemedewerker die de mogelijkheid om naar Z.K. te communiceren via E-MAIL, wat mij altijd, sinds 1992, goed is bevallen. Met applicaties via de telefoon heb ik nooit gewerkt, want mijn pre-paid telefoon is 13 jaar oud en werkt prima voor het doel waar ik ze voor kocht: gebeld worden, zelf bellen (zeer beperkt) en SMS-en. Als Rogier een echt alternatief voor E-mail voor wil stellen, geef dan een gratis 0800- of voor schriftelijk een gratis antwoordnummer. Want e-mailis wel kosteloos en het afschaffen daarvan zateld je de Z.K.-klanten met kosten op. Lekker goedkoop voor Z.K. om nóg meer miljoenen/miljarden te vergaren uit de zakken van o.a. gepensioneerden die al 17 jaar geen pensioenverhoging hebben gehad! Ik ben boos om zoveel laksheid!

    Herman, van 24-07-1942!