Altijd samen, maar nu gedwongen apart. Het is de bittere realiteit voor veel oudere echtparen, waarvan één partner nu 'opgesloten' zit in een tehuis door de coronacrisis. Rennie (73) kan erover meepraten. Zij komt voorlopig niet dichter bij haar man dan door te zwaaien naar een donker raam vanaf de parkeerplaats van het verzorgingstehuis. Dat maakt mij zo verdrietig.

Door het coronavirus staat de overheid bezoek aan verpleeg- en verzorgingstehuizen voorlopig niet toe. Ouderen zijn namelijk een kwetsbare groep. De maatregel moet hen beschermen tegen besmetting met het gevaarlijke virus. Tegelijkertijd maakt het bezoekverbod ook verdrietig en eenzaam, want partners en familieleden missen elkaar enorm.

Klaas (70) lijdt aan dementie en is eind maart voor ten minste zes maanden opgenomen in verzorgingstehuis Anna Schotanus in Heerenveen. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, mag zijn vrouw nu ook een tijdje niet langskomen. Rennie: Hij is niet alleen weg uit huis, maar ik kan hem zelfs niet meer opzoeken.

Het liefst alleen samen
Rennie vertelt met veel liefde over haar man: "Klaas is een lieve man, altijd vrolijk. Hij is het liefst alleen samen met mij. Ja, ik wist al snel dat ik oud met hem zou worden. We zijn intussen 21 jaar gelukkig getrouwd." Klaas is een echte Drent, maar een paar jaar geleden verhuisde hij met zijn Rennie naar Friesland. Ze hebben daar een fijn huis met een grote tuin. Klaas voelde zich hier prettig. Op een doorsnee dag keek hij graag voetbal en fietste hij in de omgeving.

Kort na de verhuizing ging de gezondheid van Klaas achteruit. "Hij begon alles steeds vaker opnieuw te vragen en was op het laatst onhandelbaar. Ik durfde hem niet meer alleen te laten. Natuurlijk heb ik geprobeerd om hem zolang mogelijk thuis te houden, maar het ging echt niet meer." Het echtpaar besloot samen om hem aan te melden voor opname in het verzorgingstehuis.

Snikkend op de fiets
Nadat Klaas was opgenomen, brak het coronavirus in Nederland uit en gingen de deuren van het verzorgingstehuis op slot. Een klap in het gezicht van Klaas en Rennie. "We missen elkaar enorm en bellen elke dag. Klaas vermaakt zich wel met puzzelen hoor, maar hij wil er toch graag uit."

Rennie fietst regelmatig naar Heerenveen om de was van Klaas op te halen. "Ik was zijn kleding liever zelf. Al vind je dan soms een onderbroek van een andere bewoner." Als ze langsrijdt, vraagt Rennie aan de verzorgster of ze haar man even kan zien. "'Ik zal Klaas wel even roepen zodat je naar hem kan zwaaien,' zegt ze dan. Maar het is zo hoog en donker dat ik hem niet kan zien. Ik zwaai dan maar wat. Dat maakt mij zo verdrietig. Het komt voor dat ik als een gek snikkend terug naar huis fiets."

Rennie heeft ook de zeventigste verjaardag van haar man niet kunnen vieren in zijn aanwezigheid. "Ik heb hem maar gebeld op zijn verjaardag. Want als ik beneden voor het raam ga staan, dan komen de tranen. En dat is niet leuk voor Klaas. Hij vertelde dat ze in het verzorgingstehuis vlaggetjes voor hem hadden opgehangen. Later zag ik daar ook een foto van in de krant. Hij stond te dansen en te zingen. Dat vrolijkte mij dan wel weer wat op."

Steun en hoop
Rennie krijgt steun van de mensen die ze tot voor kort wekelijks zag in de kerk. Oud-collega's sturen haar WhatsApp-berichten en zelfgemaakte kaartjes. "Voorheen kwamen mijn oud-collega's regelmatig op bezoek en namen dan heerlijke zelfgemaakte koek mee, maar dat kan nu natuurlijk niet meer." Ook kan ze altijd terecht bij haar broers en zussen die in de buurt wonen. "Laatst belde ik mijn broer, omdat ik er even helemaal doorheen zat. Hij zei: 'Ik kom eraan, we gaan wel in de tuin zitten op een afstandje van elkaar.' Die kleine dingen helpen."

Intussen kijkt Rennie uit naar weer samen zijn met haar man. "Ik weet dat Klaas niet meer naar huis terug zal keren, maar hopelijk mag ik snel weer naar hem toe."

Premier Rutte liet onlangs weten dat bezoek in verpleeg- en verzorgingstehuizen voorlopig nog niet mogelijk is. Al verscheen kort daarna een bericht dat vanaf 11 mei onder strenge voorwaarden een groep verpleeghuizen in beperkte mate bezoekers zal toelaten.

Wie moet jij missen?
Woont jouw vader, moeder, man of vrouw momenteel in een verpleeg- of verzorgingstehuis en is bezoek onmogelijk? Erover praten kan helpen. Deel hieronder je ervaring en ga in gesprek met anderen.

Anonymous
  • Offline

    Mieke, hopelijk kunnen we de door de verruimde maatregelen het aan zonder weer 'n nieuwe lock-down.

    Voor jou en Peter ook veel sterkte. Voor jullie extra saai als er geen bezoek kan komen. Zet 'm op hoor.

  • Offline

    Vreselijk allemaal voor iedereen !!!

    En we krijgen nu meer vrijheid , maar bedoel het niet verkeerd . Maar ben bang dat het weer snel op zal vlakkeren .

    Binnen zit ik zelf bijna altijd ben eraan gewend . Maar mensen ontvangen kan ook niet.

    Moederdag verzetten we dit jaar ook nog maar. Ook Peter moet heel goed oppassen lag vorig jaar aan de zuurstof in slaap gehouden op I.C .

    Wens iedereen héél veel sterkte toe ???? Pas goed op jezelf en elkaar.

  • Offline

    Dag Anneke, wat een mooie, lieve reactie!

    Ik lees dat jouw moeder ook op afstand is en je haar niet kan bezoeken. Zoals je zegt. Rationeel begrijp je het wel, maar emotioneel is dit echt zwaar. Mag ik je daar veel sterkte bij wensen? Hopelijk kunnen we onze dierbaren zo snel mogelijk letterlijk weer in de armen sluiten.

    Groeten,

    Bas

  • Offline

    Rennie wat vervelend allemaal. Best nog jong zit je man in een verzorgingshuis voor dementie en dan komt dat ongrijpbare kleine tot beestje COVID 19. Dus drama op drama. Ik denk dat ik een soort zou ontploffen en mijn man gelijk naar huis zou halen. Emotioneel gezien. Rationeel is er eigenlijk geen keuze. Je tranen zijn zo begrijpelijk. Onwijs onwijs véél sterkte. En logisch dat iedereen zijn dierbaren wil zien. Maar prio 1 lijkt mij gezondheid. Ook ik zie mijn 90 jarige moeder niet ook al woont ze nog zelfstandig.

    Het is een roller coaster. Hoop voor jullie en de hele wereld dat het snel beter gaat en dat er een vaccin komt.

    Groet Anneke